wtorek, 17 czerwca 2014

Rozdział siódmy



    Zniecierpliwiona oraz osłabiona czekałam aż ktokolwiek, cokolwiek się zjawi by mnie zabrać z tego zimnego miejsca. Tęskniłam za swoim towarzyszem Raiso, nie widziałam go już z parę dni. Nagle usłyszałam odgłosy zza drzwi i chwile później były otwarte na oścież, twarz oświetliło mi jasne światło. Jakaś postać mężczyzny stała w drzwiach. Nie wiele myśląc puściłam się biegiem do wyjścia , daleko nie pobiegłam nawet jak na moje zdolności to był krótki bieg przed postacią osunęłam się na kolana ciężko oddychając gorset nadal ściskał moje wnętrzności utrudniając mi oddychanie. Postać się pochyliła, moim oczom ukazał się profesor Snape momentalnie stanęło mi serce… byłam w jego sypialni, gdyby nie to że fatalnie się czuję to moje policzki przybrałyby kolor dojrzałego pomidora.
-Co ty bezmyślna dziewucho wyrabiasz?!-Syknął.-Jako opiekun Slytherinu odpowiadam ze ciebie wiec jeśli umrzesz nie mam zamiaru tłumaczyć się twoim krewnym. Rozumiesz?- W dalszym ciągu mówił wrednym tonem.
-Czy mówi pan tak głośno mówić? Mam dobry słuch.
-Kolejny tydzień dla panny Rosselly  i -10punktów dla Slytherinu.- Wstawaj.- Podniósł mnie  jakbym nic nie ważyła.-Dasz rade dojść do stołu ?
-A w tej norze jest jakiś salon ?
-Aż tak bardzo nie możesz się doczekać kolejnych szlabanów ? Pytam się dasz radę dojść czy nie.
-Jeszcze na żadnym nie byłam to nie mogę odpowiedzieć . Oczywiście nie jestem taka słaba.-Puścił mnie zrobiłam parę kroków i bym poleciała gdyby mnie nie złapał szybciej, podniósł mnie i na rękach zaniósł do małego salonu tam posadził mnie na fotelu przy kominku.
-Skrzaty niedługo powinny przynieść coś do zjedzenia.-Jego zjadliwy ton na moment stał się prawie ludzki.-Możesz normalnie oddychać w tym czymś?
-Tak, póki nie biegam i się nie męczę. –Tyle wystarczyło by stanął za mną i silną ręką pochylił mnie do przodu jakby różdżką nie mógł go rozwiązać. Minęła chwila nim go rozwiązał a następnie go odrzucił na łoże.  Jękłam donośnie.-Czy naprawdę musi być aż 5tygodni szlabanów profesorze ?
-Jak tak bardzo chcesz to może być więcej, wyręczysz Pottera w czyszczeniu kociołków i resztę przygłupów.
-Są aż tacy źli?- Parsknął
-Źli? Pottera mają za takiego wspaniałomyślnego, na Gandalfa, za legendę ,panna wszystko wiedząca nie potrafi wysiedzieć na tyłku przez trzy sekundy bez tworzenia w pracowni huraganu od machania łapą, Wesley to najgorszy z Weasley’ów.- Nagle przed nami zmaterializował się skrzat domowy z tacą i jedzeniem.
-Palczatka przyniosła zamówione przez Profesora danie, Palczatka ma jeszcze coś zrobić panie?
-Nie, dziękuje. Wracaj do kuchni.- Do mojego nosa dotarł zapach czegoś pysznie pachnącego, brzuch głośno się odezwał. Snape, uśmiechnął się ironicznie. –Co się gapisz ? Zjadaj.
-A Pan nie je ?
-Zjem w swoim czasie.-Spojrzałam na danie i zobaczyłam tam kurczaka, momentalnie odechciało mi się jeść, lecz obok była sałatka ziemniaki i brokuły. Zjadłam wszystko prócz mięsa.
-A mięso ?-Pokręciłam głową.-Wegetarianka? –Pokiwałam.-Umiesz mówić ?
-Tak.
-W końcu. Trafisz do pokoju ślizgonów?                   
-Myślę że tak.
-Jak się czujesz?
-Grubo.
-Nie o to pytam, zawroty głowy, nudności?
-Nie.
-To wstawaj odprowadzę cię do dormitorium.-Posłusznie wstałam ale potknęłam się o sznurówki glanów i poleciałam na profesora Snape’a.
-Przepraszam.
-Jutro jak będziesz się źle czuła to idź do pani Pomfrey.- doszliśmy do kamiennej ściany.-Krwawy Baron.-Ściana ustąpiła ukazując pokój w kolorach zieleni i srebra.
-Dobranoc profesorze.-powiedziałam z lekkim uśmiechem i znikłam w ciemnym pomieszczeniu.
Światła były już pogaszone jednak ktoś a raczej ktosie były przy kominku, stąpałam cicho aby nikt mnie nie usłyszał. Cicho zbliżyłam się do kanapy a tam…
 Stanęłam jak wryta, jakaś dwójka osób zwyczajnie się pierdoliła przy rzeżącym się jeszcze kominku, miałam już dosyć na dzisiaj, tak to pewnie bym jakoś zareagowała ale marzyłam tylko o ciepłym łóżku i błogim śnie. Gdy byłam przy drzwiach to jednak zaklęciem posłałam średniej wielkości pająka na parkę. Idąc w stronę łóżka słyszałam wrzaski strachu, usnęłam w ubraniach z uśmiechem na bladej twarzy oczekując kolejnego dnia i spotkania się z Agnieszką oraz szlabanem ze Snape'em.
C.D.N
Ehh ja bardzo zaniedbałam opowiadania a najbardziej to ;c
Tyle opowiadań na głowie to chyba za wiele, lecz niech już będą jak są.
Ktoś to czyta jeszcze ?

piątek, 1 listopada 2013

Rozdział szósty



Rozdział szósty

-Czarny Panie, Panie.

-Dobrze PANIE.

-Crucio!- Tym razem też nie zdołałam uniknąć kary.- Szacunek.-Tym zakończył rozmowę ze mną. Czułam  się słabo, nic prawie nie jadłam więc to normalne, że nie miałam na nic siły. Czarny Pan skierował swój biały długi palec na czarny tatuaż i parę chwil później pojawił cię Lucjusz Malfoy w drzwiach. Ukłonił się jak podlizujący służący.

-Panie ?

-Możesz ją zabrać.- Malfoy podźwignął mnie i wyprowadził z Sali.

-Miałaś okazać szacunek.-Syknął mi zimnym tonem.

-Okazałam…- Zaczęłam widzieć czarne plamy przez oczami, nie wiedząc kiedy poleciałam do przodu, zwyczajnie zemdlałam. Organizm nie wytrzymał.

                                                                                      *

Jasno. Jest bardzo jasno. Słońce świeci mi po twarzy.  Łóżko. Jest… takie twarde.

Uchyliłam powieki w małe szparki, zorientowałam się, że leżę w skrzydle szpitalnym. Różdżka leżała na złożonych ubraniach.  Na białej ścianie zegar wskazywał godzinę 11:35 rano.   Chwilę leżałam bez ruchu aż nie pojawiła się w moim zasięgu wzroku szkolna pielęgniarka Pani Pomfrey.

-Oh dziecko powinnaś więcej jeść! Sama skóra i kości! -Zamierzałam się podnieść ale spojrzała się na mnie karcącym wzrokiem.-Nie nawet nie wstawaj! Jesteś jeszcze słaba!

-Ale mam lekcje!- I szlaban na który zaspałam, więcej ich nie chciałam.

-jesteś zwolniona z lekcji do jutra. W takim stanie to daleko nie zajdziesz i nawet nie próbuj! –Podeszła do mnie.-Wypij, dobrze ci zrobi.-Podstawiła mi pod twarz jakiś śmierdzący wywar.-No pij.-Nie chętnie wzięłam jeden łyk który natychmiast wyplułam.-Czego się spodziewałaś soku z dyni ?

-Nie, ale chociażby czegoś… w lepszym smaku…

-Pij do dna.- Niechętnie dopiłam i się skrzywiłam mimowolnie.-Powinnaś się przespać, jak cię wczoraj Hagrid przyniósł z błoń to byłaś blada jak ściana.-Nie ma to jak troskliwy tatuś poco się fatygować jak można porzucić córkę na polanie i mieć na wszystko wyjebane. Poczekałam aż pani Pomfrey zniknie z zasięgu wzroku , gdy tylko znikła chwyciłam różdżkę od razu przebierając się w wczorajsze ubrania. Mając gdzieś jej przestrogę usiadłam wiążąc buty. Powoli wstałam, przed oczami pojawiły mi się mroczki. Chwyciłam się poręczy łóżka i przeczekałam. Czarne plamy zniknęły mi przed oczu po jakiś trzech minutach. Uważając aby nie trafić na pielęgniarkę wymknęłam się ze skrzydła szpitalnego. Była lekcja więc musiałam uważać aby nie natknąć się na żadnego nauczyciela. Szybko przemknęłam się do dormitorium i od razu wpadłam pod prysznic, woda przyjemnie mnie ogrzewała. Po skończonym grzaniu się wyszłam w czarnym puchowym ręczniku. Ubrałam czarną mini spódniczkę z kokardkami w kropki, do tego białą koszulkę bez rękawów a na to gorset w kropki. Na nagi oczywiście obowiązkowo czarne glany . Ostrożnie wymknęłam się z dormitorium. Zamierzałam iść na wierze astronomiczną by tam pozostać i przemyśleć parę spraw. Niestety ja jak to ja zamyślona nie zauważyłam otwierających się z impetem drzwi. Miałam nadzieję, że nie jest to ta sala o której myślałam. Jednak nadzieja pozostaje nadzieją.  Wylądowałam boleśnie tyłkiem na kamiennej podłodze, przed oczami zatańczyły mi mroczki był to efekt nie słuchania szkolnej pielęgniarki. Po odzyskaniu ostrości widzenia , zobaczyłam profesora Snape’a stał przede mną z założonymi rękoma na piersi.

-Czy czasem nie miałaś leżeć w skrzydle ?

-Lepiej się już czuje.

-Tak? W takim razie nie zapomnij o dzisiejszym szlabanie.- Powoli wstałam ale ciemne plamy powróciły. Zachwiałam się i gdyby nie Snape to bym zderzyła się z podłogą.-Jadłaś cokolwiek dzisiaj ?

-Nieee…- Czułam jak mdleje usłyszałam jak Snape klnie. Chyba podniósł mnie i gdzieś zaniósł.

                                                                                        *

Było mi zimno i na przemian gorąco.

Budziłam się, czułam się okropnie, słabo, tak jakby coś mnie przejechało.

Otworzyłam oczy było ciemno, okien nie widziałam czyli nie byłam w skrzydle szpitalnym więc musiałam być gdzieś w lochach. Przykryta byłam jakimś kocem leżałam na sporej wielkości łóżku.  Różdżki nie było przy mnie nie wyczuwałam jej. Nie miałam zielonego pojęcia gdzie jestem i jak tu trafiłam. Zeszłam z łóżka , i zaświeciłam sobie zwykłym lumos . Drzwi były naprzeciw łóżka o ironio zamknięte.

-Alohomora.- Nic, kopłam je i pociągłam też nic zamknięte  na cztery spusty.  Zrezygnowana wróciłam na łóżko po około godzinie drzwi otworzyły się wpuszczając światło które oświetliło część pokoju.

C.D.N

poniedziałek, 19 sierpnia 2013

Rozdział Piąty



   Bolało mnie całe ciało, nie wiedziałam co się ze mną działo, ostatnie co pamiętam to chory śmiech tej obłąkanej stukniętej baby. Leżałam na jakimś miękkim łóżku… CHWILA łóżko?! Momentalnie jak oparzona otworzyłam prędko oczy i usiadłam. W pomieszczeniu panowały egipskie ciemności, nic nie widziałam, mojej różdżki nigdzie nie było, spanikowałam bez niej byłam tak bezbronna jak Mugolskie kobiety gdy malują paznokcie.  Nagle otworzyły się drzwi, światło za nimi oświetliło moją twarz, przez próg przeszedł długowłosy tleniony mężczyzna. Podszedł do barierki łoża i patrzył się na mnie tymi szarymi oczami. Spojrzałam się na niego ostrym wzrokiem. 

-Kim ty do jasnej cholery jesteś i gdzie jest moja różdżka ?

-Wygląda na to, że twoim ojcem.-Skrzywił się, spokojnie dziadu, mnie też się to nie podoba.

-A masz jakiś dowód ?

-Ciebie. -Przychłam.

-A ta twoja żonka wie, że się puściłeś ?

-NIE i się NIE dowie.-Wysyczał.

-Ta rozumiem, mam nie istnieć i tak dalej, to pozwól, że sobie pójdę tylko oddaj mi różdżkę.-Powiedziałam suchym tonem. Też mi coś ojciec od siedmiu boleści. 

-Ma ją Czarny Pan, ruszaj się wzywa cię.

-Czy ja wyglądam na służącą co się dzwoneczkiem wzywa, bo nie wydaje mi się. Skoro ją ma to niech mi ją odda.

-Dla twojego dobra radzę ci być posłuszna i nie dyskutować z nim jeśli chcesz przeżyć do rana.-Warknął. Wyszczerzyłam się i zasalutowałam mu.  –Bez tego kretyńskiego uśmiechu.

-Sztywniak.- Burkłam.

 Znudzona szłam za nim rozglądając się naokoło, wystrój bogato urządzony aż mdli, tyle zdobień i innych niepotrzebnych elementów rozmyślałam o wystroju aż wpadłam na ojczulka , jak to brzmi, nigdy nie miałam ojca i było mi z tym dobrze a teraz przez moją ciekawość jestem tu uwięziona z tym sztywniakiem. –Sorry.-Mrukłam.

-Kiedy ostatnio coś jadłaś ?

-A ile tu jestem ?- Co go to interesuje ?

-Dwa dni, leżałaś jak zabita.

-Jeszcze żyję i mam się dobrze.  No to ostatnim razem coś chyba trzy dni temu małą sałatkę owocową.

-Musisz się normalnie odżywiać bo wpadniesz w Mugolską chorobę anoreksje.

-A co cię to interesuje ?-Warkłam.

-Bądź co bądź jesteś moim… dzieckiem.

-Poprawka, jestem wpadką która gdybyś myślał głową a nie dolną częścią ciała to byś nie miał tego problemu.-Wiedziałam, że tak było, byłam tylko przypadkiem którego nigdy nie powinno być.- To idziemy do tego dziada ?

-Wyrażaj się z szacunkiem bo z takim słownictwem możesz nie dożyć kolacji.-Prychłam.

Dalej już szliśmy w milczeniu aż dotarliśmy do wielkich drzwi w które zastukał, odpowiedziało mu zimne proszę. Popchnął mnie i szepnął ukłoń się. Weszłam i ukłoniłam się przesadnie i uśmiechnęłam irytująco w stronę mężczyzny o nienaturalnie bladej cerze, czarnych oczach z przebłyskami szkarłatu i twarzy bez nosa. Siedział na kamiennym tronie, szkoda, że nie od kibla. Obok mnie pojawił się Malfoy, dłonią popchnął mnie tak, że prawie orła wyrznęłam, odwróciłam się w kierunku ojca, zmrużyłam groźnie oczy.

-Nie dotykaj mnie.-Wycedziłam, łysa pała się w milczeniu przyglądała.

-Widzę Lucjuszu, że nie panujesz nad swoją córką.-zakpił.

-Panie, wybacz, to się nie powtórzy…

-JA NIE jestem JEGO córką!!!- Krzykłam.

-Nie ładnie.-W jego pajęczych dłoniach przesuwała się moja różdżka.- Tego szukałaś ?-Pomachał mi moją własnością a swoją wycelował we mnie.-To cię nauczy pokory. Crucio!- Zaklęcie leciało ku mnie gdy machłam dłonią , odparłam jego zaklęcie z trudnością.

-Czy ciebie powaliło ?!- Wrzasłam do mordy węża.  Przez chwilę patrzył się na nie tak jak by coś ważnego postanawiał.

-Gdy by nie to, że będziesz mi potrzebna to bym cię zabił. Lucjuszu nie wypadałoby może nauczyć swojego potomka pokory?

-Tak Panie, wybacz.

-Lizus się znalazł.

-Zoey!

-Możesz odejść, ale ty zostań.- Zwrócił się do mnie, gdy Lucjusz zamknął za sobą drzwi to Czarny Pan skinął na mnie dłonią bym podeszła bliżej.

-Co jaśnie pan sobie życzy ?-Zapytałam ironicznym tonem.

-Masz  zwracać się do mnie z szacunkiem ! Zrozumiałaś ?!

-Jasne, jak słońce.

-Jak to możliwe, że potrafisz odeprzeć moje zaklęcie bez użycia jej ?-Znowu zamachał mi moją różdżką .

-Normalnie, przez wiele lat interesowałam się czarną magią i tak rozwinęły się we mnie zdolności .

-Zdumiewające.-Mruknął bardziej do siebie niż do mnie. Jego oczy zabłysły przez sekundę szkarłatem .

-I co związku z tym faktem ?-Stałam w miejscu a on okrążył mnie do o koła i stanął przede mną.

-Zaczniesz szkolić swoją moc.-A od czego jestem w Hogwardzie ?

-To oddasz mi różdżkę ?

-Crucio!-Syknął. Teraz nie zdążyłam się obronić, leżałam na podłodze i skręcałam się z bólu, krzycząc. Po jakieś chwili dla mnie wieczności przestał. Dalej leżałam i oddychałam ciężko, podłoga była kojąco zimna, podniosłam się lecz za szybko bo pojawiły mi się mroczki przed oczami, i padłam na kolana, czułam się jak po mocnej imprezie. Po paru minutach jak odzyskałam ostrość widzenia wstałam na nogi i spojrzałam się na Voldemorta.

-To jak się mam się do ciebie zwracać ?-Zapytałam ,może jestem jakaś chora psychicznie ale nie trzęsłam portkami na jego widok a wręcz przeciwnie fascynował mnie.

C.D.N
Kolejne rozdziały będą dłuższe i ciekawsze.

Pozdrawiam czytających to opowiadanie, YuukieChan :*

sobota, 27 lipca 2013

Rozdział Czwarty



Rozdział Czwarty

-ROSSELLY! Skoro trzymają cię żarty w takim razie pozostaniesz po lekcjach i wymyjesz do czysta wszystkie kociołki BEZ czarów.-Widziałam , że nauczyciel powstrzymywał się od uśmiechu albo i nawet śmiechu z drapaniny Pottera, Draco leżał pod ławą chichrając się jak idiota, jego śmiech był zaraźliwy więc i mnie się udzielił w pewnym momencie nie dałam rady.

-Hahehaha!!!-Wybuchnęłam śmiechem wiedziałam ,że już powinnam sobie kopać grub lecz za nic nie mogłam przestać.

-Skoro  śmieszy cię zaistniała sytuacja to Slytherin traci 10 punktów a ty masz dodatkowy tydzień szlabanu.

-Marzenie ściętej głowy.-Mrukłam bardziej do siebie niż do nauczyciela.

-Kolejny tydzień  dla panny Rosselly , jeszcze słowo ? czy od razu cały rok ? A teraz pytanie za 10 punktów  ile razem się uzbierało ?

-Miesiąc i tydzień.

-Brawo, Slytherin -10 punktów –ślizgoni jękli a ja popatrzyłam się na wychowawcę lodowatym wzrokiem , wzięłam torbę z zamiarem wyjścia z lochów ale gdy byłam w połowie drogi do drzwi …-ROSSELLY! Gdzie ?!

-Gdzie indziej byle z dala od Profesora.-Warkłam.

-Slytherin dzięki pannie Rosselly traci 15 punktów-rzekł beznamiętnym tonem.-siadaj do ławki.

-I dobrze, wal się.-Specjalnie trzasłam drzwiami.

-Co się gapicie jak bezmózgi do roboty ! Potter ty ofiaro! Gryffindor traci 30 punktów. –Po lochach rozniósł się krzyk wściekłego nauczyciela eliksirów. Wnerwiona nie bacząc na przepisy kierowałam się w stronę zakazanego lasu, bardzo mnie tam ciągnęło odkąd postawiłam nogę w Hogwarcie , szłam przed siebie aż doszłam do jakiegoś jeziora, usiadłam na jego brzegu i gapiłam się w gładką taflę wody. Po paru minutach usłyszałam dźwięk teleportacji szybko poderwałam się na nogi w dłoni była już moja różdżka, schowałam się za drzewo i obserwowałam bieg wydarzeń. Pojawiły się trzy osoby jakiś mężczyzna w długich blond włosach bardzo podobny do Dracona, była też jakaś kobieta wyglądała trochę jakby uciekła z Azkabanu i jeszcze jakiś facet był ale za bardzo go nie widziałam bo stał Tylem do mnie. Coś czułam że nie byli nastawieni przyjaźnie, coś mówili ale nie słyszałam co, za pomocą paru prostym zaklęciom słyszałam wszystko wyraźnie.

-Czarny Pan wydał na polecenie złapać któregoś z szlamowatych przyjaciół Pottera.-Rzekła kobieta, nawet miała trochę taki głos jak dla obłąkanej.

-Draco, się tym Aktualnie zajmuje.-Odpowiedział blondyn, co ma z tym wspólnego Draco ? muszę go potem zapytać.-Teraz próbuje zbliżyć się do tej szlamy Granger, zaraz tu się zjawi.- Nagle się zaciekawiłam i obserwowałam dalej bieg wydarzeń. Nagle ktoś zatkał mi dłonią usta i szybko ale cicho odciągnął od tego miejsca nie myśląc wiele z całej siły ugryzłam dłoń znajdująca się na moich ustach.

-Auu! Co ty TY robisz?! –Syknął mi do ucha, poznałam po głosie, że był to Draco.- Nie powinno cię tu Wogule być.

-CO TY tu robisz ? Kim oni są?

-Wracaj do Hogwartu!

-Nie! Nie będziesz mi rządził !-Podniosłam głos.

-Ciszej.-Spojrzał się za mnie uważnie.-Cicho bądź.

-Sam bądź cicho.

-Słuchaj, jutro ci to wytłumaczę ale teraz wracaj do zamku.

-Dobrze.-Skrzyżowałam za sobą palce. Udałam ,ze kieruję się do zamku ale gdy tylko odwrócił się to podbiegłam pod drzewo trochę za blisko ale w sam raz. Coś gadali a ja chcąc jeszcze bliżej podejść, nie zauważyłam gałązki i ta pękła. Oni usłyszeli .

-Avada Kedavra!!!-Koło mojego Polika przeleciał zielony płomień. Krótko Wrzasłam. Lecz wystarczyło aby mnie znaleźli. Nim zdążyłam się ulotnić to oberwałam Crucio, siedziałam na ziemi i łapałam oddech.

-Draco przyprowadź gościa.-Odezwała się „walnięta” kobieta.

-Mówiłem ci abyś wracała.- Szepnął mi do ucha. Złapał mnie za nadgarstek i zaprowadził do nich.

-Kim wy k***a jesteście ?!- Wrzasłam, podobizna Dracona, spojrzała na mnie uważnie i zbliżyła się. Miał wymalowane zdziwienie na twarzy.

-No to co Crucio czy Avadę wolisz słonko ? –Zapytała wariatka. Wnerwiona do granic możliwości szybko się uwolniłam z uścisku i podstawiłam pod nos czarownicy różdżkę i wycedziłam.

-A może ty byś nie chciała oberwać Crucio ?

-Zoline ?-Odezwał się stary Draco. –Nie Bella nic nie rób.-Odezwał się gdy ta podnosiła swoją różdżkę. Szybko się odwróciłam do niego i zmrużyłam oczy.

-Skąd znasz imię mojej matki ?-Zapytałam się .

-To jednak nie usunęła ciąży.

-Wybacz, że żyję.-Prychłam.

-Jak się nazywasz ?

-Zoey Rosse Rosselly a ty ? skąd znałeś moją matkę ?

-My… byliśmy kiedyś ze sobą… i …stało się . I miałaś nie żyć, miała usunąć ciąże.

-Zdradziłeś  matkę ?! –Krzyknął Draco.

-Pod wpływem alkoholu na sylwestrze.

-Czarny Pan się ucieszy.-Zaśmiała się stuknięta baba.

-Kto ?...-Ciemność .

C.D.N